donderdag 30 juli 2009: 20u29

Hoi,

hier zijn we weer, na een heerlijke avond en dag in Chitwan en een laaaaaaaaaaaaaaange reis zijn we deze middag aangekomen in Delhi.

Chitwan was echt wel tof, bij aankomst ‘s avonds naar het kweekcentrum voor de olifanten geweest, waar het vol zat met jonge olifantjes, de jongste slechts anderhalve maand. Het was wel zielig om te zien dat de moeders vastgeketend waren, maar ze zijn vrij van 10u tot 16u om met hun kleine spruiten in de jungle rond te hotsen. Leuk was dat er plots zo’n kleine olifant van achter de omheining kwam en naar me toe liep! Oppassen van de tenen, maar voor heel makkelijk te strelen.

De dag nadien stonden we om 5u op en zaten we om 6u al in de jeep richting Jungle. Heel veel hebben we niet gezien, wel wat herten, een ijsvogel en een krokodil. Na de jeepsafari was het tijd voor de Olifantendouche! Koen en ik zaten vanboven op een olifant en toen sproeide die ons helemaal nat (op commando natuurlijk). Later ging ze zich ook nog in het water rollen, heel amusant! Een ander hoogtepunt was de olifantensafari, we zaten nog maar 15 minuten op de olifant, en daar was de eerste neushoorn al, rennend langs ons heen, echt een pantserdier! Toen de olifantengroepjes wat uit elkaar gingen, hoorden we plots getrompetter en kwamen alle dieren weer samen: een van hen had een tijger geroken! Verder ook nog een ritje door het water, waarbij we wat uitgelachen werden, onze olifant Pinky was namelijk een stuk kleiner dan de andere, maar ze heeft dat fantastisch gedaan: helemaal geen natte voeten.

Na Chitwan was het tijd om terug te keren naar India, aan de grens namen we afscheid van Dawa en werden we overgedragen aan een nieuwe gids, Mahindra of zoiets. Na een busrit van 10 uur kwamen we aan in het station van Gorakpur waar we om 15u30 de trein hadden richting Delhi… Treinen zijn hier superefficient, ahum. We moesten een afstand van 700km overbruggen, en dat heeft ons maar liefst 18 uur gekost, ja 18 uur!!! Nuja, als je bedenkt dat een stop kan uitlopen tot 45 minuten in plaats van de Belgische 2 minuten…

Delhi is weer wennen, als dat al mogelijk is. Na het rustige Nepal is dit echt een heksenketel. Wie Kathmandu al erg vond, moet hier eens een kijkje komen nemen. De ring rond Delhi is enigzins georganiseerd met ronde punten en stoplichten, maar het blijft zoeken naar de orde in de chaos. Morgen onze laatste dag, met nog een druk citytour programma: lotustempel, grote moskee, rode fort, crematieplaats van Ghandi,…

Daarna richting luchthaven, om 2u10 (plaatselijke tijd) vertrekken we, en we komen om 10u50 (Nederlandse tijd) aan op Schiphol…

Tot gauw!!!

Merel en Koen

 

zondag 26 juli 2009: 18u40

Om 8u ‘s morgens vertrokken we van Nagarkot bergaf richting Bhaktapur. Het was best een aangename wandeling (8km) tussen de dorpshuisjes. Onderweg was het net alsof het lente was bij ons: overal babydiertjes! We zagen twee geitjes die minder dan een uur oud waren, de moeder hing nog vol met bloed en de geitjes zelf lagen er nog wat suf bij: superschattig!

Bhaktapur zelf was aangenaam vertoeven, maar naar Nepalese normen heel warm. Tot nog toe viel de temperatuur hier heel goed mee in vergelijking met India, in Nagarkot was het ‘s avonds zelfs fris en sliepen we ‘s nachts onder het extra deken dat we kregen. Rond 15u hadden we het belangrijkste gezien, en zochten we wat verfrissing in een cafe op Durbar Square. Daar zaten twee reisgenootjes, en voor we het wisten was het alweer avond…

Vandaag om 10u vertrokken terug naar Kathmandu, en anderhalfuur later stonden we op Durbar Square. Veel te zien, maar wel druk en veel toeristischer. Vooral die nep-heiligen die voor 25 roepies met je op de foto willen passen niet echt in het plaatje. Na wat gebakkelei toch maar een gids onder de arm genomen en na 600 roepies + 1 cola hadden we een rondleiding van 2 uur langs de tempels en stoepa’s van de stad.

De rest van de middag dan maar doorgebracht in Thamel, waar Koen al meerdere keren magic mushrooms en hasj aangeboden kreeg. Toen we al lachend vroegen of ze ook cocaine of heroine hadden, was dat allemaal geen probleem. (wees gerust, we houden het bij Fresh Lemon Soda, het beste drankje ooit hier)

Morgen opnieuw een busrit van 5 uur, althans voor mij toch. Koen stapt vroeger af en gaat met enkele anderen raften, ikzelf vertrouw het bootje en de modderige rivier niet zo echt, en blijf met de meeste andere meisjes in de bus. Straks waarschijnlijk weer een steak gaan eten, want al die fried rice en noodles beginnen we toch wat beu te worden… Volgende bericht zal in Delhi zijn, na anderhalve dag reizen (bus+trein). Eerst in Chitwan plezier maken met de olifanten en neushoorns spotten!

Tot gauw!!!

@eveline: niets gezien van de zonsverduistering, behalve op CNN in de ontbijtzaal…

@Veerle: India is inderdaad heet, maar ik denk niet dat we de 41 graden gehaald hebben, Chitwan wordt weer heet: 36 graden.

@Anne: het museumpje in Pokhara niet gezien, want die avond net geplaagd geworden tot de enigste moessonbui tot nog toe… We vinden ook Nepal zeker de moeite: iets netter, mooie natuur en iets aangenamere temperaturen.

@Mama, Papa en Thijs: ik zal laten weten als ik land, dat zal rond 11u zijn.

@Nonkel Steven: er is hier toch geen Hard Rock Cafe, ze maken er wel fake t-shirts van!

vrijdag 24 juli 2009: 5u56

Na opnieuw een lange busrit kwamen we woensdagavond aan in Kathmandu. We hadden wat vertraging door een staking. Blijkbaar is er al een tijdje wat geweld aan de gang tussen verschillende dorpen in de Vallei, en willen de ouders van de slachtoffers compensatie… Volgens Dawa, de gids, is er hier zo’n 80 dagen per jaar staking. Stel je voor!

Kathmandu is weer wat drukker en toeristischer, maar in vergelijking met de Indische steden is het hier best leuk te vertoeven. Woensdagavond nog naar Thamel geweest, wat souvenirshopping en iets gaan eten, bij kaarslicht, want de stad zat weer zonder stroom.

De volgende dag kon je met een sportvliegtuigje naar de Mount Everest vliegen, maar dat was 100 EUR per persoon, dus hebben we maar gekozen voor de 2de optie: uitslapen. Om 10u begon onze excursie. Met de bus, en de nodige files, gingen we naar de crematieplaatsen, 2 boeddhistische stoepa’s en naar Patan Durbar Square. Vooral de Monkey Tempel, een van die stoepa’s, was mooi met al die gebedsvlaggetjes. Het Durbar Square in Kathmandu zelf is voor overmorgen, dan keren we nog een dagje terug naar de Nepalese hoofdstad. ‘s Avonds hadden we zogezegd een cursus Nepalees koken, maar het was niet veel meer dan toekijken hoe de kok alles voortoonde om dan nadien alles op te eten…

Na het eten kregen we minder goed nieuws te horen: omwille van staking zouden we de volgende morgen om 5u vertrekken naar Nagarkot in plaats van om 12u. Dus om 7u deze morgen kwamen we hier, terwijl we de kamer maar om 10u kregen. Er is hier heel weinig, behalve dan de 32 hotels buiten het kleine dorpje. Van hieruit, we zitten op 2000m, zou je een mooi zicht moeten hebben op de himalaya, maar het is bewolkt. Dan maar een wandelingetje gemaakt, en ja hoor, er is hier een internetcafe, verscholen tussen de miniwinkeltjes, de geiten, de honden en de tientallen kleine kuikentjes die hier rondhotsen. Relaxen dus: slapen, lezen, …

Morgen wandelen we 8km richting Bhaktapur, de derde koningsstad van de Vallei, waar we dan de hele middag vrij zijn om een en ander te bezoeken. Nadien dus terug naar Kathmandu voor een dagje, en dan naar Chitwan!

dinsdag 21 juli 2009 – 18u

Vandaag stond er een wandeling op het programma van 11km. Op zich niet zo lastig, maar de temperaturen waren best wel weer hoog. We hadden een mooi uitzicht over de vallei, maar helaas geen uitzicht op de hoge bergtoppen.

Voor de wandeling maakten we een stop aan een Tibetaans vluchtelingenkamp, een klein dorpje voor Tibetanen, met onder andere een klooster.  We hadden geluk want de monniken werden in de tempel geroepen voor een bidceremoniem heel speciaal!

Morgen opnieuw een busrit, naar Kathmandu. Na de rust van Pokhara weer tijd voor het stadsleven… Op tijd opstaan, want om 6u40 kunnen we misschien iets meepikken van de zonsverduistering!

Foto’s:

De Taj Mahal

Toren van de Taj

Baby Taj

Baby Taj

Het Rode Fort (Agra)

uitzicht op de Taj

wachten op de trein

bagage bewaken op de trein

Oranje, de heilige kleur

met de fietsriksha

crematie

crematie

Avondceremonie

De ganges om 6u

Dinner in de tuin met Nadsa

Nepal

het groene Nepal

Fishtail (6693m)

voetballen

mantras opzeggen

opletten!

balpennen uitdelen

vergezicht tijdens de wandeling

maandag 20 juli 2009: 22u

Hoi hoi,

Ondertussen zijn we in Nepal, Pokhara, het is hier veel rustiger dan in het hectische India, en ook het klimaat lijkt iets beter mee te vallen. Er lijkt hier ook een iets stabieler elektriciteitsnetwerk te zijn, maar geen snel internet hier… Fotos zijn hopelijk voor morgen.

Varanasi is het hart van religieus India, en zoals onze gids zei: Varanasi moet je niet zien, je moet het beleven. Het is er razend druk, overal zie je jongens en mannen in feloranje kledij, het heilige kleur van Shiva. Er zijn ook honderden shivatempeltjes in deze stad. De eerste avond maakten we een boottocht naar de crematieplaatsen, die Koen en ik tijdens onze middagwandeling ook al zagen. Het was vreemd om zien. Je mag er geen foto’s maken, maar je mag wel vlakbij het verbranden zelf komen. Ik ben er niet op geweest, maar Koen zag een brandende schedel liggen, brr. Vrouwen zijn er eigenlijk niet toegelaten, een verbod van de Britten om Sati te voorkomen: van Hindu vrouwen werd namelijk verwacht dat ze levend op de brandstapel van hun overleden echtgenoot gingen zitten en zich lieten meecremeren. Ook de volgende morgen, om 5u maakten we een boottocht. Ook nu waren er al ochtendrituelen bezig, terwijl de mannen zich wasten en de was werd gedaan. Een kleurrijk zicht.  Daarna gingen we naar Sarnath, de plaats waar Boeddha voor het eerst zijn leer verspreidde. Daar staat een beeld, een tempel, een stoepa en een museum. De gids die we hadden was Doctor in de Archeologie, heel boeiend, maar hij had wel een hele hindustaanse visie op het boeddhisme.

‘s Avonds was het de laatste maaltijd met onze gids, en hij had een dinner in de tuin geregeld (af en toe met verlichting, naargelang de stroom wou meewerken). Heel leuk, ware het niet dat ik alle indische lekkernijen aan me voorbij heb laten gaan: eerste tekenen van maagprotest op het buitenlandse klimaat en voedsel. Kwestie van erger te voorkomen heb ik het naar bij wat rijst (en immodium plus) gehouden.

De volgende morgen vertrokken we om 6u30 naar de Nepalese grens, een lange busrit dus. Onderweg werd het weer groener en zagen we de eerste rijstvelden. Het restaurantje waar we ‘s middags stopten was echter geen succes: een vlieg in de soep, een tor in de rijst, beschimmeld brood, njammie! Rond 19u kwamen we aan in Lumbini met onze nieuwe gids, Dawa, een heel aangename Nepalees uit de hymalayastreek die jarenlang als Sherpa heeft gewerkt. Hij is echt supervoorbereid op deze tour, en er staat een heel druk programma op de planning.

Vandaag vertrokken we om 10u van Lumbini naar Pokhara: 210 km, maar wel 8 uur onderweg!!! De hele tijd hobbelige slingerweggetjes doorheen de heuvels van Nepal. Ja, Heuvels, aangezien de Mount Everest (8848m) hier ligt, kan je bergen van 1000-1500m hier geen bergen noemen.  Tegen het eind van de middag kregen we de eerste topper te zien, de Fish Tail, 6993m hoog: super!  Oja, volgens onze gids was het vandaag ook ‘cookie day’, de eetgelegenheden onderweg raadde hij ons sterk af, wegens te local food… Zo kwam het dat iedereen vandaag de dag doorkwam met chips, koekjes, bananen die niet te vreten waren en water. Gelukkig deze avond kunnen genieten van een lekkere lasagne.

Nu op tijd slapen, want morgen staat een eerste hike op het menu. Om 7u30 vertrekken we naar een Tibetaans Vluchtelingenkamp met een klooster, nabij watervallen en daarna gaan we 3u30 wandelen naar een ‘berg’ van 1553 meter.

Tot gauw!

Merel en Koen

@Jeroen: zeker dat je geen Nepalese roots hebt in de plaats van Koreaanse, de gids doet ons erg aan jou denken.
@Anne: bedankt voor de tip!
@De Rest: bedankt voor de berichtjes, het is leuk om iets van het thuisfront te lezen!!!

zaterdag 18 juli 2009: 12u26

Woensdag was het dan zover, om 5u zijn we opgestaan en om 6u waren we aan de Taj Mahal… Wegens de vele electriciteitspannes hier in Varanasi ga ik nu geen fotos uploaden, maar we kunnen je verzekeren: hij is prachtig! Daarna de Baby Taj en het Rode Fort gaan bezoeken. Gelukkig allemaal in de voormiddag, want het was bloedheet. Maar… het hotel waar we verbleven in Agra had een zwembad: zaaaaaaaaaaaaaaaaalig!

‘s Avonds begon ons eerste treinavontuur, om 20u waren we aan het station, en onze trein kwam al een halfuurtje later, op tijd zelfs! Wegens een of andere administratieve reden klopten onze plaatsnummers niet, en werden we op betere plaatsen gezet. Samen met Vincent en Cindy hebben we een versterkte burcht van onze coupee gemaakt, want hoe meer toeristen op de trein, hoe groter de kans op diefstal. Hopelijk morgen fotos hiervan.

Om 4u40 kwamen we aan in Varanasi, het hart van het religieuze India. Hier zagen we lijkverbrandingen, een avondceremonie, ochtendrituelen (al om 5u), het baden in de Ganges,… Heel fascinerend maar ook bevreemdend.

Morgenochtend staan  we nog een keer vroeg op, want om 6u30 vertrekken we naar Nepal, een busrit van 10-11 uur. Lang leve airco!

We blijven kort deze keer, want de elektriciteit kan elk moment uitvallen.

Papa, alvast gelukkige verjaardag!!!!!!

woensdag 15 juli 2009: 20u34

Hallo hallo,

deze morgen op tijd opgestaan, want om 8u30 vertrokken we met de bus naar Agra, dat zo’n 250km verderop ligt. We hebben drie tussenstops gemaakt.  Eerst de Birlatempel in Jaipur zelf, die Koen en ik gisteren ook al bezocht hadden en daarna de Monkey Temple. Dit was echt leuk om zien.  Via dunne steile straatjes kom je plots aan een bergflank waar mooie gebouwen staan, onder andere een tempel, en er een natuurlijke bron ontspringt. Niet alleen kinderen uit de buurt amuseren zich in het koele (maar waarschijnlijk vieze) water, maar het zit er ook vol met aapjes!

Na de stop aan de Monkey Temple volgde het grootste deel van de rit, waarbij het landschap groener en groener werd. Blijkbaar had het in de streek van Agra de laatste tijd veel meer geregend dan in Jaipur. Volgens de gids zou het richting Varanasi nog groener zijn. Tijdens de busrit vertelde de gids over het Hindoeisme en het kastensysteem. Zelf behoort hij blijkbaar tot de 2de kaste, Kshatriya’s, vroeger de militairen en de koningen, nu gewoon… tjah gewoon de Kshatriya’s.

De laatste stop voor Agra was in Fathipur Sikri, ook bekend als The Lost City.  Een van de Mughalkeizers liet hier een nieuwe hoofdstad bouwen, maar al na zijn dood werd de stad verlaten… Het was toen bloody hot, en op blote voeten of sokken waren de stenen nauwelijks begaanbaar, maar het was wel de moeite.  Het lastigste was dat je constant geambeteerd wordt door kinderen die allerlei rommel willen verkopen.

Rond 18u zijn we aangekomen in Agra, in een poepsjiek hotel, waarschijnlijk een foutje van Shoestring, maar aangezien we morgennacht op een trein doorbrengen, zullen we er maar van profiteren! Er zou zelfs een zwembad zijn, whiii!

Morgen op het programma: Taj Mahal om 6u ‘s morgens, Baby Taj, Red Fort, zwemmen en de trein op.  Morgen dus geen nieuws van ons, nadien waarschijnlijk iets meer te vertellen, want volgens Natsa, onze gids, wordt Varanasi de grootste cultuurshock van onze reis… En dan hebben we natuurlijk ook de Taj gezien…

@Jeronimo: internetcafees genoeg hier, met snelle pc’s inderdaad.

Monkey Temple

Monkey Temple

verfrissing

Aapjes

Aapjes

Monkey Temple

Fathipur Sikri

Fathipur Sikri

Victory Gate in Fathipur Sikri

Wensmuur in Fathipur Sikri

Heiligdom in Fathipur Sikri

Zelfs Natsa (gids) wordt belaagd

Dinsdag 14 juli 2009 : 21u

Vandaag hadden we een vrije dag. Sommigen van de groep gingen shoppen, maar na de ervaringen van gisteren (opdringerig!) kozen wij om enkele monumenten te bezoeken. Om 9u deze morgen begonnen we te onderhandelen met tuktukdrivers.  We wilden eerst naar Gaitor, de begraafplaats van de Maharadja’s. Dat zou ons 100 roepies kosten (=1,5 euro), maar ze zijn leep! Natuurlijk hadden ze door dat dit niet onze enige bestemming van de dag was, dus onderweg begon de driver al over waar hij ons nog allemaal naar toe zou brengen…

Gaitor was echt prachtig, allemaal grote tombes in wit marmer. Het deed me denken aan Rivendel, de elfenstad uit Lord of the Rings. Jaigarth Fort was qua gebouw niet zo spectaculair, het is een fort, maar je had wel ee mooi uitzicht over de vallei met het waterpaleis. Daar was ook een bus vol Indische toeristen, die blijkbaar nog nooit blanken hadden gezien, want ze wilden constant met mij op de foto…  Daarna werden we gedropt aan Jantar Manter, een soort tuin met een 25-tal astronomische toestellen, zeg maar bouwwerken. De hele rit, waarbij de driver telkens bleef wachten op ons, kostte ons 400 roepies. We moesten wel heel hard neen roepen om hem ervan te weerhouden ons naar enkele shops te brengen…

Gelukkig waren we smorgens op tijd op pad gegaan, want na onze bezoeken was het zo’n 13u30, en echt snikheet. In de ochtend was het minder warm, maar zweten doe je sowieso. Even gaan verfrissen in het hotel, en dan terug naar de Oude Stad. Via een andere poort kwamen we nu in het minder toeristische deel, er waren wel veel winkels, maar je werd niet lastiggevallen, omdat hun inkomsten minder afhankelijk zijn van het toerisme. Ze zijn er ook ingedeeld per soort: suiker, fietsen, speelgoed, … Als we het verhaal van vriendelijke Indier mogen geloven, dan verkopen deze winkels door aan de winkeltjes in de bazaar (waar de toeristen zijn), en wordt het product verkocht aan prijzen die 80% hoger liggen.

Af en toe werden we aangesproken door mannen die wilden weten waar we vandaan komen. Een man kregen we echt niet meer weg, maar waar hij ons naar toe bracht, leerden we wel veel bij. De eerste stop was een hindu-tempel voor Ganesh, er stond ook een groot gouden kalf. Daarna bracht hij ons via kleine steegjes naar wat hij ‘the real india’ noemde. Tussen hoge woonblokken zijn er kleine garages waar 5-6 mensen de hele dag lang zitten te werken: drukken, zilver maken, juwelen smelten,… Het zou een brahman-cooperatieve zijn. Arme mensen van de dorpen komen naar de stad op zoek naar werk, en dat krijgen ze van de brahmanen (hoogste kaste). Toen ik vroeg naar het loon, was het toch wel even schrikken: gemiddeld 85 euro per maand. Als je bedenkt dat de ‘gidsen’ India mooier voorstellen dan het is, dan is dit toch wel heel weinig. Natuurlijk wou de man ons nadien meenemen naar een winkel, maar dat is hem lekker niet gelukt! Hij vroeg me wel om wat euromuntjes op te sturen, want hij is een verzamelaar…

Onze laatste halte was de Birlatempel. Aangezien dit een hindutempel is, was het op blote voeten te doen. Opnieuw was het een bouwwerk uit wit marmer. Dankzij de tip van de tuktukdriver wisten we dat er om 19u een ritueel zou worden uitgevoerd, best wel speciaal om zien. Jammergenoeg wel geen foto’s, dat was verboden.

Eten deden we vanavond in het restaurantje naast dat van gisteren. Opnieuw superlekker, maar deze keer een stuk goedkoper en gezelliger zitten. Nu misschien nog een drankje op het dakterras van het hotel en op tijd gaan slapen. Morgen om 8u30 vertrekken we naar Agra, met een stop aan de Monkey Temple, we zijn benieuwd!

lekker eten

Birlatempel

85eur per maand

heilige koe

tempel voor ganesh

tempel voor ganesh

minaret in oude stad

fietsen monteren

oude stad

oude stad

zij foto van mij, ik van hen

astronomisch toestel

kindje van 1 jaar

aap in fort

uitzicht op vallei

Gaitor, begraafplaats

Gaitor, begraafplaats

Maandag 13 juli 2009, 20u09

Deze morgen om 6u30 opgestaan, na een rustige nacht (althans met oordoppen). Om 8u zouden we vertrekken op een rondleiding langs enkele belangrijke bezienswaardigheden, met een lokale gids.  We begonnen bij het Paleis der Winden, ten midden van The Pink City (= het oude Jaipur), met alle verkeersproblemen vandien. Om de gevel op de foto te krijgen, moesten we de straat oversteken, altijd een uitdaging. Daar zat ook een slangenbezweerder, die natuurlijk geld vroeg als je een foto wou nemen… Gelukkig valt mijn toestel iets minder op.

Terug op de bus, richting Amber Fort. Je kon te voet, per jeep of per olifant naar boven. We kozen voor het laatste. Na een kwartier gewiebel en allerlei verkopers kwamen we boven. De olifantendrijver verwachtte natuurlijk een fooi, maar daarvoor kon ik toch nog even het beest ‘strelen’ en een foto nemen. Inkomgelden zijn spotgoedkoop, zelfs al vragen ze voor buitenlanders minstens het 5voudige dan voor Indiers… Het fort was best wel de moeite, een combinatie van Hindu en Moslimkunst, aangezien de maharadja hindu is, maar heerser was van de Moghuls, die moslim waren. De hele stad Jaipur, het oude deel toch, is ook ommuurd.  Het mooie tuintje in het dorre landschap is geen voorbeeld van de welzijnskloof, wanneer het regenseizoen volop op gang is, dan ontstaat daar een meer. Volgens de gids laat het regen dit jaar echter op zich wachten…

Op de terugweg stopten we nog aan een juwelenwinkel en een stoffenwinkel, waar de gids waarschijnlijk commissie op krijgt.  Er was ook een stop aan het Waterpaleis, de naam zegt het zelf, een paleis op het water. Het zomerverblijf van de Maharadja. Nadien konden we kiezen: terug naar het hotel of gedropt worden aan het City Palace. Wij kozen als enige voor het laatste. Hoewel het vandaag meeviel van de hitte, het was bewolkt en er stond af en toe een briesje, werd het me hier toch echt wel iets te warm.

Het avontuur van vandaag begon toen we het City Palace verlaatten… Onmiddellijk werden we door allerlei mannen aangesproken, vrouwen zie je betrekkelijk weinig. Eerst een fris drankje gekocht, bij een jonge knaap die blijkbaar ook een textielwinkeltje had, en ons -absoluut niet toevallig- later tegenkwam aan het kruispunt. Onderweg werden we ook gevolgd door enkele Riksja’s (fietstaxis), die maar niet wilden begrijpen dat we gewoon zouden wandelen… Op de wegen is het ook een echte dierentuin: koeien, apen, varkens, geiten, eekhoorntjes en allerlei vogeltjes. Allemaal geen probleem.  Het moeilijkste vind ik de armoede, vooral bij de kinderen, die soms echt uitgemergeld zijn. Morgen beginnen we met de balpennen uit te delen die we van nonkel Filip meekregen.

Rondwandelen in de bazaarstraat is ook een hele beproeving, je wordt bijna letterlijk de winkeltjes ingesleurd, waar ze dan alles hun rekken halen, ook al zeg je meteen dat je niets gaat kopen. Daarna was het tijd voor onze eerste fietstaxi! Voor 50 roepies zou een mager ventje ons naar de Copper Chimney brengen, een restaurantje. Het leek ons uiteindelijk toch wel ver, dus gaven we hem 100 roepies (=1.5 euro). Verkeersregels lijken ze hier niet de kennen, behalve dan ‘diegene die luidst toetert, heeft voorrang’. Als je bedenkt dat een fietsbel in het verkeer onhoorbaar is, dan weet je genoeg…

Morgen een vrije dag, om nog een en ander te bezoeken, en overmorgen om 8u30 vertrekken naar Agra, naar de Taj Mahal.

Tot blogs!

p.s. Nonkel Filip, ‘k zal er vanaf nu op letten om fotos te maken van horeca, al heb ik nog geen supermarkt gezien. Zijn straatkraampjes ook goed :p  ?

Slangen

Wind Palace

olifanten

Op weg naar boven

Merel ontmoet olifant

Ganeshpoort in Amberfort

Muur van Jaipur

Amber Fort

Amber Fort

Tuintje in nog-niet gevuld meer

Waterpaleis

City Palace

Waaaaaaaaaaarm!

City Palace

Regen of niet?

Een zoo op de weg

Tussen het verkeer

Food

Op de fietstaxi

zondag 12 juli 2009, 16u35 (indische tijd)

na een strijd tegen het elektronisch inchecken, waren we ruim op tijd voor onze vlucht naar London Heathrow. Daar zouden we zo’n 5 uur moeten wachten op onze aansluiting. Verrassend genoeg ging de tijd behoorlijk snel, en zaten we voor het wisten op een boeing 777 richting Delhi.

Koen vergeleek de ‘economy-class’-reizigers met kippen in een legbatterij. Relatief weinig plaats en stilgehouden met eten en films. De vlucht zou 7 uur duren, en ging vlot voorbij. Doorheen heel het inchecken, vliegen, wachten, enz. heen, probeerden we te achterhalen wie onze reisgenoten zouden zijn… De Nederlandse vrouw naast me op de vlucht, was mee met Djoser en vertelde ons dat we op 22 juli een totale zonsverduistering zouden meemaken. Totaal zal ze voor ons mss niet zijn, aangezien we dan al in Nepal zullen zitten.

Om 6u30 geland, bij een heel vochtige 30 graden, een goed halfuur later uitgecheckt en kennisgemaakt met de  groep. Tot nu toe geen klachten. Al snel waren we alweer onderweg, per bus deze keer. We hadden een rit van 5 uur voor de boeg richting Jaipur (lees: dj`epoer). De bus heeft airco, maar dat is optioneel. Het duurde echter niet lang, of de groep besliste om geld op tafel te leggen voor een frissere rit. Jammergenoeg moesten de raampjes dan dicht.

Rond 11u30 stopten we in een wegrestaurantje voor de lunch. We gingen meteen voor het Indisch vegetarische gerecht met ‘groenteballetjes’. Lekker, maar -wat had je gedacht- pikant. Langs de weg is vanalles te zien, van kleurrijk geklede dames tot vuilnisbelten omgevormd tot tentendorpen, koeien die vel over been zijn en varkens met krulstaartjes. Het is heet, bloedheet, maar het is aangenaam om alles op te nemen en stilaan te beseffen dat we in India zijn.

Rond 15u30 zijn we aangekomen in ons hotel in Jaipur, hoera airco op de kamer! Nu is het nog even wachten op de regeling voor de excursie voor morgen, en dan gaan we de Roze stad in … met de tuk tuk.

Schapen op de autosnelweg

pikante groentenballetjes

langs de weg

langs de weg

Jaipur binnenrijden